| Plakapook's profileMontague Vs CapuletPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 17 ในวันที่ไม่มีไรจะทำดั่งคำคมที่ว่า "กระบี่อยู่ทีใจ แม้ลำไผ่ก็ไร้เทียมทาน" หรือที่ภาษาอังกฤษ แปลไว้ว่า
"Sword is in the heart , even dance bamboo will not have garlic to eat"
ข้าน้อยจึงขอเสนอ เรื่องราวในชีวิตประจำวันของข้าน้อยในแบบฉบับ หนังจีน
ให้เสียงภาษาไทยโดย ทีมงาน ลูกนิมิต
ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่ง ผู้คนผ่านไปมาแวะเวียนมากมาย หลายชาติหลายภาษา
ข้าน้อยซึ่งเปนเสี่ยวเอ้อ ณ โรงเตี๊ยมแห่งนั้น เนื่องจากเสี่ยวเอ้อเปนผู้ด้อยบทบาท
จึงมิจำเปนต้องเอ่ยนาม
ขอขัดจังหวะเล็กน้อยเพื่อสอดแทรกความรู้ สำหรับท่านผู้ไม่ทราบที่มาของคำว่า "เสี่ยวเอ้อ"
เราได้ขอให้หมอเลิฟ ฟันเธอ มาไขข้อข้องใจนะครับ
หมอเลิฟ : "จิงๆแล้วเนี่ยนะ เสี่ยวเอ้อมันมาจากภาษาอังกฤษนะ มาจากคำว่า server ซึ่งแปลว่า
ผู้เสิร์ฟ เพี้ยนมาเป็น เสี่ยวเอ้อ ในหนังจีน นี่แหละนะ..... ฟันเธอ!!!" (กลัวไอ้หมอเลิฟนี่จิงๆ วลีมันเด็ดมาก)
อะกลับเข้าสู่หนังต่อ เสี่ยวเอ้อผู้เคราะห์ร้าย ถูกเรียกใช้จากจอมยุทธ์ซึ่งมาจากแดนโรตี หรือว่า
มาจากอินเดียในปัจจุบันนี่เอง
เสี่ยวเอ้อ : " ท่านจอมยุทธ์เรียกข้าน้อยเหรอครับ"
จอมยุทธ์ : (สั่นหัว ไม่พูดจา)
เสี่ยวเอ้อ : (คิดในใจเอาแล้วกู เคยได้ยินแต่คำร่ำลือว่า จอมยุทธ์แดนโรตีมันจะสั่นหัวเวลาบอกว่าใช่ แล้วสรุปมัน
เรียกกูมั๊ยเนี่ย?)
เสี่ยวเอ้อ : (เห็นอาหารในจานหมดแล้ว) " ท่านจอมยุทธ์ท่านอิ่มแล้วหรือยัง"
จอมยุทธ์ : (สั่นหัว ไม่พูดจา)
เสี่ยวเอ้อ: (คิดในใจอ้าวห่าน สรุปยังไงล่ะเนี่ย!!!) เลยกลั้นใจถามไปอีกที " ท่านจอมยุทธ์สนใจจะรับของหวานเพิ่มมั๊ย?"
จอมยุทธ์ : (สั่นหัว ไม่พูดจา)
เสี่ยวเอ้อ : (คิดในใจ ไม่ไหวแล้วโว้ย!!! แม่งเอาไงวะ) จึงเดินกลับไปในครัว ปรึกษาเพื่อนร่วมงาน
ณ ในครัวของโรงเตี๊ยม
เสี่ยวเอ้อ : "ทำไงดีวะ ถามแขก แขกมันไม่ตอบเลย จะคุยกับมันยังไงดีวะ อาซ่ง, อาติง"
อาซ่ง : " ข้าก้อไม่รู้เหมือนกัน ลื้อต้องรับหน้ามันเองแล้วล่ะ ซ่งว่างี้ ติงว่าไงล่ะ?"
อาติง : " ดีแล้ว อาซ่ง ขืนให้เราออกไปรับหน้ามันนะ ทั้งซ่งทั้งติง เด๋วแขกมันจะกลัวซะปล่าวๆ"
เมื่อไม่ได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงาน เสี่ยวเอ้อน้อย คอยรัก จึงต้องสู้ต่อไปด้วยตัวเอง
ดั่งคำจีนที่กล่าวไว้ว่า "พึ่งเรือพึ่งเสือพึ่งป่า พึ่งไปเถิดหนา แต่อย่าพึ่งซ่งติง"
เสี่ยวเอ้อน้อยผู้น่าสงสาร เดินฝ่าพายุหิมะ อันหนาวเหน็บ บากหน้ากลับไปถามลูกค้า
เสี่ยวเอ้อ : "ท่านจอมยุทธ์ ถ้าท่านไม่รับอะไรเพิ่มแล้วข้าน้อยขอเก็บตังค์"
จอมยุทธ์ : "อ้าวแล้วไหนของหวานข้าล่ะ ข้ายังไม่ได้เลย"
เสี่ยวเอ้อ : (คิดในใจ อ้าวก้อมึงส่ายหัว แล้วกรูจะรู้มั๊ย!!! ทำกรูสับสน เด๋วโดนสับศอก!!!) แต่ที่พูดออกไปคือ
" อ๋อ เด๋วกำลังจะเอามาเสิร์ฟครับ" พร้อมกับทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมดั่งคนเจียมตัว
เรื่องราวก้อผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เรื่องราวของเสี่ยวเอ้อน้อยยังไม่จบเพียงแค่นั้น
เพียงแต่ว่า เวลาของข้าน้อยหมดลงเพียงแค่นี้
(รายการต่อไปเตรียมรับชม รายการ "ตีสิ.........ตีเล้ยยย......เอาเด้" ช่วงดันดารา "ดันดารา แข่งกันร้องไห้
ใครร้องเพราะกว่าชนะ" ช่วงสนทนา เตรียมพบกับ คุณโดราเอม่อน ครั้งแรกกับการเปิดกระเป๋าวิเศษ
ว่าจิงๆแล้วข้างในมีอะไรบ้าง เห็นหยิบจั๊ง มีตังค์อ้ะป่าว?")
ก่อนจากกันวันนี้ ข้าน้อยขอลาด้วยคำนี้ " ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่มีวันเลิกลา"
"None of any party which has no day cancel donkey"
ปล. เพื่อเป็นการมีส่วนร่วมในblog นี้ กรุณาหาอะไรที่มีสาระ ดั่งเช่นเจ้าของspaceมาใส่ด้วยนะจ้ะ จุ๊บๆ
Comments (6)
Trackbacks (1)The trackback URL for this entry is: http://bewmon.spaces.live.com/blog/cns!62AC9570C75001F0!737.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
